Projekt dotyczy procesu neurohormonalnej regulacji temperatury u ssaków. W sposób przystępny dla postronnego odbiorcy omawia mechanizmy regulowane na drodze nerwowej oraz hormonalnej umożliwiające zwierzętom stałocieplnym utrzymanie optimum termicznego. Zwierzęta jak i ludzie doświadczają na co dzień różnych ekstremalnych sytuacji, w których narażani są na przegrzanie lub nadmierne wychłodzenie organizmu. Znajdując się w takich warunkach sięgamy po różne rozwiązania, które mają wspomóc nasz organizm w radzeniu sobie z dyskomfortem termicznym. Przy ryzyku przegrzania korzystamy z chłodnych napojów, wentylacji, klimatyzacji, itp. Przy ryzyku nadmiernego wyziębienia ubieramy ciepłą odzież, pijemy gorące napoje, w różny sposób izolujemy się termicznie. Jednocześnie nie zdajemy sobie sprawy, że dysponujemy naturalnymi, wrodzonymi mechanizmami adaptacyjnymi umożliwiającymi w razie potrzeby dostosowanie się do dyskomfortowej sytuacji dotyczącej odczuwania zbyt niskiej lub zbyt wysokiej temperatury otoczenia. Powinniśmy wiedzieć, że dla utrzymania temperatury ciała w optymalnym dla danego osobnika zakresie dochodzi do aktywowania różnych procesów, regulowanych przez określone struktury centralnego układu nerwowego, przy udziale różnych aktywnych związków chemicznych.  Wówczas, w zależności  od potrzeby może dochodzić do generowania dodatkowych ilości energii cieplnej (np. przyspieszony metabolizm, zwiększona aktywność mięśni, i inne) lub zwiększonego jej oddawanie do środowiska (rozszerzenie naczyń krwionośnych w skórze, przyspieszony oddech, i inne). Są to złożone procesy zapobiegające przegrzaniu lub nadmiernemu wychłodzeniu mogącemu prowadzić do poważnych dysfunkcji organizmu, a nawet jego śmierci. Radzenie sobie ze stresem cieplnym sprowadza się również do zmiany zachowania tak ludzi jak i zwierząt. Na podstawie różnych specyficznych zmian w aktywności behawioralnej jesteśmy w stanie określić mogące występować nieprawidłowości w zakresie dobrostanu cieplnego. To wszystko będzie omawiane w ramach projektu.