Nicienie z rodzaju Trichinella wywołują włośnicę – pasożytniczą zoonozę, zagrażającą zdrowiu i życiu ludzi. Do zarażenia dochodzi w wyniku spożycia surowego lub niedogotowanego mięsa oraz produktów mięsnych zawierających inwazyjne larwy mięśniowe włośni w stadium L1. Po przedostaniu się do żołądka żywiciela larwy zostają uwolnione z włókien mięśniowych, a następnie przemieszczają się do jelita cienkiego i wnikają w błonę śluzową. W ciągu 2–3 dni dojrzewają i różnicują się w postacie dorosłe – samce i samice. Po kopulacji samice uwalniają tzw. larwy nowo narodzone (NBL), które poprzez układ limfatyczny i krwionośny migrują do mięśni poprzecznie prążkowanych. Cykl rozwojowy Trichinella zachodzi w całości w jednym żywicielu oraz dzieli się na dwie fazy: jelitową i mięśniową. Pierwsze niespecyficzne objawy włośnicy u ludzi, takie jak biegunka, wymioty i bóle brzucha, mogą pojawić się już drugiego dnia po zarażeniu. Następnie obserwuje się m.in: gorączkę, potliwość, bóle głowy, uczucie ogólnego rozbicia, obrzęk powiek i twarzy, bóle mięśni oraz świąd skóry.

Mięso dzików i świń stanowi główne źródło zarażenia ludzi włośniem. Ochrona konsumenta przed zarażeniem realizowana jest na kilka sposobów, tj. poprzez (1) stworzenie kontrolowanych warunków hodowli świń, które uniemożliwiają zwierzętom zarażenie pasożytem (2) poubojowe badanie mięsa w kierunku Trichinella lub (3) odpowiednią obróbkę surowca, która inaktywuje larwy włośni.

Zgodnie z Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) 2015/1375 referencyjną metodą badania mięsa świń i dzików na włośnie jest metoda wytrawiania próby zbiorczej z zastosowaniem magnetycznego mieszadła. Metoda ta składa się z kilku etapów, takich jak: pobieranie próbek mięśni poprzecznie prążkowanych z tusz zwierząt, przygotowanie płynu trawiącego, trawienie tkanki mięśniowej i końcowe badanie osadu uzyskanego po strawieniu mięśni. Zgodnie z wytycznymi ICT (International Commission on Trichinellosis), metody inaktywacji pasożyta w mięsie, które nie zostało przebadane na obecność włośni, obejmują natomiast: gotowanie, mrożenie (tylko dla mięsa świń domowych) oraz napromieniowanie. Liczne badania wykazały również przydatność innych metod obróbki mięsa (np. wędzenie, obróbka z wykorzystaniem wysokich ciśnień, pulsacyjne pole elektryczne), lecz techniki te w Unii Europejskiej nie zostały oficjalnie zatwierdzone.

Celem projektu będzie zapoznanie uczestników z epidemiologią włośnicy w Unii Europejskiej, urzędowymi metodami stosowanymi do wykrywania Trichinella w mięsie świń i dzików, sposobami inaktywacji pasożyta oraz oceną ich skuteczności. Projekt obejmował będzie dwie części: (i) wykładową, poświęconą omówieniu zagadnień teoretycznych oraz (ii) laboratoryjną – obejmującą pokaz żywych, inwazyjnych larw mięśniowych (L1) Trichinella spiralis wyizolowanych z tkanki mięśniowej zarażonego zwierzęcia.