Drożdże z gatunku S. cerevisiae są od dawna wykorzystywane przez człowieka do wypieku pieczywa i wytwarzania napojów alkoholowych. Były one jednymi z pierwszych mikroorganizmów, którymi zainteresowali się pionierzy mikrobiologii. Badania procesu fermentacji zachodzącej pod wpływem drożdży pozwoliły na obalenie pokutującej od czasów starożytnych teorii samorództwa. Zainteresowanie naukowców drożdżami z tego gatunku doprowadziło do poznania ich genetyki oraz wielu aspektów fizjologii i przemian biochemicznych. Uznano je za doskonały organizm modelowy ze względu na to, że można je łatwo hodować w warunkach laboratoryjnych, badania te nie są kosztowne, a co najważniejsze – wiele procesów metabolicznych u drożdży ma
swoje odpowiedniki w komórkach wyższych eukariota. Tak więc niektóre wyniki badań uzyskanych na drożdżach można odnosić bezpośrednio do organizmu człowieka. Drożdże wykorzystuje się także w badaniach jakości środowisk naturalnych. Szczególnie przydatne są tutaj szczepy zmutowane, które wykazują nadwrażliwość na obecność substancji szkodliwych w środowisku. Wrażliwość na substancje toksyczne można łatwo określić, wykonując testy przeżywalności drożdży (po wysiewie na podłoże stałe) lub stosując barwienie przyżyciowe. Drożdże wykorzystuje się także do oceny niewielkich zmian w środowisku zarówno natury fizycznej, jak i chemicznej (tzw. suboptymalne warunki życia). Do tego oznaczenia wykorzystuje się aktywność cytoplazamtycznej katalazy T, enzymu uznanego za marker odpowiedzi stresowej. Wzrost aktywności tego enzymu świadczy o obecności substancji stresogennej, czyli potencjalnie szkodliwej.

Ćwiczenia będą polegać na demonstracji technik izolowania, posiewu i hodowli drożdży, wykonaniu preparatu mikroskopowego z hodowli drożdży S. cerevisiae
i S. pombe oraz oznaczeniu aktywności katalazy – markera stresu środowiskowego metoda wolumetryczną