Idziesz do szkoły, do sklepu, przechodzisz przez korytarz i ani razu nie zastanawiasz się, jak to robisz. A jeden krok to zgrana praca kilkudziesięciu mięśni. Rdzeń kręgowy, móżdżek i kora mózgu pracują wtedy równocześnie i poprawiają twoją pozycję kilkadziesiąt razy na sekundę. Inżynierowie budują roboty kroczące od kilkudziesięciu lat i wciąż nie potrafią powtórzyć tego tak dobrze jak trzyletnie dziecko.

Chcemy pokazać, że najzwyklejsza czynność dnia codziennego jest w rzeczywistości jednym z najbardziej złożonych zadań, jakie wykonuje ludzki mózg. Widać to najlepiej wtedy, gdy chód przestaje działać. Osoba po udarze mózgu przy każdym kroku zahacza palcami o podłogę i musi zataczać nogą łuk, żeby ją przenieść. Osoba z chorobą Parkinsona potrafi zatrzymać się w drzwiach i przez kilkanaście sekund nie ruszyć z miejsca, choć bardzo chce iść i doskonale wie jak.

Wykład zaczniemy od rozłożenia zwykłego kroku na części. Potem obejrzymy nagrania z analizy chodu osób po udarze i z chorobą Parkinsona. Trzecia część dotyczy tego, jak uczy się chodu od nowa, opowiemy o bieżniach z odciążeniem ciężaru ciała i o robotach terapeutycznych, ale też o metodach, które nie wymagają żadnego sprzętu: rytmie metronomu, liniach naklejonych na podłodze i komendzie wypowiedzianej w odpowiednim momencie. Ta sama osoba, która nie potrafi zrobić kroku po płaskiej podłodze, często bez trudu wchodzi po schodach albo przekracza laskę położoną w poprzek.

Nie będzie to wyłącznie słuchanie. Chętni uczestnicy sprawdzą na sobie, jak łatwo popsuć własny chód, kiedy zaczyna się o nim świadomie myśleć albo jednocześnie liczyć w pamięci. Wykonamy proste próby oceny równowagi, których fizjoterapeuci używają na co dzień, i przetestujemy marsz w rytmie metronomu.

Po wyjściu z sali będziecie wiedzieć, dlaczego chodzenie jest trudniejsze, niż wygląda, na czym polega różnica między chodem po udarze a chodem w chorobie Parkinsona i dlaczego rytm potrafi zadziałać tam, gdzie zawodzi lek. Dowiecie się też, na czym naprawdę polega praca fizjoterapeuty w neurologii, to zawód znacznie bliższy detektywistyce niż masażowi.

Praktycznie: nie trzeba się wcześniej przygotowywać ani nic ze sobą przynosić, nie jest potrzebna żadna wiedza wstępna. Warto założyć wygodne buty i spodnie, jeśli chcecie wziąć udział w próbach ruchowych. Udział w nich jest całkowicie dobrowolny, a dla osób, które wolą nie wstawać, przygotujemy warianty do wykonania na siedząco. Każdą demonstrację i każde nagranie opisujemy na bieżąco słowami, żeby wszystko było zrozumiałe także dla osób, które nie widzą ekranu.