Pierwszym poznanym związkiem fluoru był fluoryt, substancja stosowana jako topnik, a opisana w 1529 roku przez Georgiusa Agricole. Drugim odkrytym związkiem fluoru był kwas fluorowodorowy odkryty w 1771 roku przez Karla Wilhelma Scheele. Fluor jest pierwiastkiem rozpowszechnionym w przyrodzie, ale dopiero w 1886 roku został wyodrębniony przez chemika – Henri Moissan. Jest to niemetal, w normalnych warunkach fluor tworzy cząsteczki dwuatomowe. Fluor w temperaturze pokojowej jest gazem żółto-zielonym o specyficznym i przenikliwym zapachu. Jest to również pierwiastek najbardziej elektroujemny i aktywny ze wszystkich znanych, reaguje prawie ze wszystkimi pierwiastkami, a również z gazami szlachetnymi, ze związkami organicznymi i nieorganicznymi. Fluor zaliczany jest do pierwiastków cyklicznych, stanowiących  99,9% masy skorupy ziemskiej. Główne minerały fluoronośne stanowią: fluoryt (CaF₂), kriolit, fluoroapatyt oraz topaz. Fluorki przedostają się do atmosfery podczas ekshalacji wulkanicznych – wybuchów wulkanów. Jednocześnie wysokie ich stężenia stwierdzane są w ostatnich stadiach krystalizacji magmy. Drugie główne źródło fluorków stanowią źródła antropogenne czyli źródła będące skutkami „uprzemysłowienia” i rozwoju cywilizacji. W 1901 roku lekarz stomatolog Frederic McKay rozpoczął swoją praktykę stomatologiczną w Colorado Springs i stwierdził występowanie u swoich młodych pacjentów „szkliwa plamkowego”, a zatem białych, żółtych lub brązowych  przebarwień zębów. Zjawisko to nazwał „Colorado Brown Stains” – fluorozą zębów. Zaobserwował on również, iż mimo nieestetycznego wyglądu zęby dotknięte tą anomalią są niezwykle oporne na chorobę próchnicową, co z kolei było wynikiem działania się związków fluoru. Mechanizm działania tych związków polega na hamowaniu procesu demineralizacji, wzmaganiu, przyspieszaniu procesu remineralizacji, rozpraszaniu gradientu protonowego oraz zapobieganiu jego powstaniu. Fluorki zmniejszają również tolerancję komórek bakteryjnych na kwasy, oddziałują na przepuszczalność błony komórkowej, hamują transport cukru, w którym wykorzystywany jest system fosfotransferazy, hamują działania enolazy, zmniejszają produkcję polisacharydów zewnątrzkomórkowych, ograniczają tworzenie zapasów cukru. Za optymalny, a równocześnie zapobiegający chorobie próchnicowej, uważa się (w zewnętrznej warstwie szkliwa) poziom związków fluoru kształtujący się na wysokości 1000 ppm.