Dźwięki słyszalne charakteryzujemy podając ich częstość drgań, amplitudę drgań, widmo akustyczne. Pierwsza własność odpowiada za wysokość dźwięku, druga za głośność czyli natężenie dźwięku, trzecia zaś za jego barwę. Grając na różnych instrumentach dźwięki o tej samej wysokości, będziemy mogli bez trudu rozróżnić, który z nich był zagrany na skrzypcach, który na klarnecie, a który na gitarze. Różnica będzie się przejawiać nie w wysokości czy głośności dźwięku, a w jego barwie. Barwa dźwięku jest cechą zależną od liczby i natężenia tonów składowych. Dźwięk zobrazować możemy w postaci sinusoidy. Taki sygnał sinusoidalny nazywamy sygnałem prostym. Sygnał złożony jest sumą sygnałów prostych.  Używając analizy Fouriera możemy określić z jakich sygnałów sinusoidalnych dany słyszalny dźwięk się składa. W większości przypadków częstości drgań składowych są wielokrotnościami podstawowego tonu i noszą nazwę harmonicznych. Można więc powiedzieć, że o wysokości dźwięku decyduje ton podstawowy, natomiast o jego barwie jego wyższe harmoniczne. Im więcej jest składowych harmonicznych, tym łatwiej zidentyfikować dany instrument. W prosty sposób zatem można pokazać, że mając nagrany dźwięk np. fletu i trąbki, odtwarzając go, różnice w barwie są oczywiste.

W pokazie posługując się programem do analizy dźwięku pokażemy i przeanalizujemy widma akustyczne tonu oraz widma różnych instrumentów muzycznych. Pokażemy, że odróżnienie brzmienia tych instrumentów staje się jednak utrudnione kiedy odfiltrujemy składowe częstości powyżej pewnej częstotliwości. Spróbujemy także odtworzyć na podstawie składowych częstotliwościowych dźwięk konkretnego instrumentu.