Metoda PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation – proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie ruchu) jest jedną z metod neurofizjologicznych wykorzystywanych w procesie usprawniania pacjentów neurologicznych. Jej celem jest poprawa funkcji ruchowych poprzez stymulację układu nerwowo-mięśniowego z wykorzystaniem naturalnych wzorców ruchowych człowieka.

Metoda została opracowana przez neurologa Herman Kabat we współpracy z fizjoterapeutą Margaret Knott  w latach 40. XX wieku.

PNF znajduje  zastosowanie u pacjentów z chorobami i uszkodzeniami układu nerwowego, takimi jak udar mózgu, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, urazy czaszkowo-mózgowe czy uszkodzenia rdzenia kręgowego

Podstawowym założeniem metody jest wykorzystanie naturalnych wzorców ruchowych , bodźców proprioreceptywnych oraz zachowanych funkcji pacjenta, w celu poprawy kontroli ruchu i samodzielności funkcjonalnej. Terapia koncentruje się na możliwościach pacjenta, a nie na jego ograniczeniach.

Istotne jest angażowanie wielu grup mięśniowych, przenoszenie napięcia mięśniowego na słabsze  części ciała wykorzystując silniejsze. W terapii stosuje się zasady, techniki, wzorce ruchowe, komendy werbalne, opór manualny, kontrola wzrokowa, rozciąganie mięśni na początku ruchu i w trakcie.

Główne cele metody PNF:

• poprawa kontroli motorycznej,
• wzmocnienie siły mięśniowej,
• poprawa koordynacji ruchowej,
• poprawa równowagi i kontroli posturalnej,
• zwiększenia wytrzymałości funkcjonalnej,
• nauka i doskonalenie czynności dnia codziennego,
• poprawa funkcji kończyn,
• usprawnianie chodu.