Wychowanie jest najważniejszą powinnością ludzi dojrzałych wobec młodego pokolenia i tym, czego młodzi najbardziej potrzebują; od jakości pracy wychowawczej zależy ich przyszłość. Wychowanie musi jednak zaczynać się od samowychowania wychowawcy. Samowychowanie, tj. praca nad sobą, jest zadaniem każdego człowieka, od jego efektów zależy los jego samego i społeczności, w których żyje.

Wychowanie i samowychowanie dokonuje się poprzez usprawnianie ludzkich władz (rozumu, woli i uczuć) w działaniach dobrych oraz wiązanie dobrych sprawności w jedną całość, zwaną charakterem. Kształtowanie charakteru, a więc nabywanie cnót, nadaje postępowaniu człowieka cechę stałości, umiaru i jednolitego kierunku wobec głównego celu życia. Podstawę charakteru moralnego stanowią cnoty kardynalne: roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie.

Spotkanie będzie okazją do przybliżenia koncepcji wychowania i samowychowania wypracowanej przez wybitnych klasyków filozofii, takich jak Sokrates, Arystoteles, czy Tomasz z Akwinu. Rozważymy kwestię natury wychowania i samowychowania, ich celu, dziedzin wychowania, znaczenia środowiska wychowawczego, roli kultury, relacji zachodzącej między wychowawcą i wychowankiem, postaw wychowawczych i stylów wychowania.  Przedstawimy też rozstrzygnięcia dotyczące cnót (ich natury, podmiotu, genezy i funkcji) oraz dokonamy charakterystyki niektórych z nich.

Zapraszam!