Semiotyka to dziedzina badań zajmująca się znakami i systemami znakowymi. Odpowiada ona na pytania dotyczące tego, jak funkcjonują różne typy znaków – na przykład drogowskazy jako znaki wskaźnikowe, portrety jako znaki ikoniczne czy język naturalny jako system znaków symbolicznych. Tradycyjnie to człowiek był uznawany za głównego twórcę, użytkownika i interpretatora znaków.

Czym jest zatem biosemiotyka? To próba odpowiedzi na pytanie, czy znaków i znaczeń można szukać nie tylko w świecie człowieka, lecz także w świecie innych organizmów – zwierząt, roślin, a nawet na poziomie komórkowym. Biosemiotyka jest podejściem interdyscyplinarnym, łączącym perspektywy biologii i semiotyki. Zakłada, że życie oraz procesy poznawcze mają charakter komunikacyjny.

W tym ujęciu znakami mogą być między innymi feromony, sygnały dźwiękowe czy impulsy nerwowe. Również kod DNA bywa interpretowany jako system znakowy – swoista instrukcja, którą komórka „odczytuje” i interpretuje w procesie budowy organizmu. Ważnym punktem odniesienia dla biosemiotyki jest koncepcja Umweltu, wprowadzona przez Jacoba von Uexkülla, opisująca sposób, w jaki różne gatunki postrzegają i interpretują swoje środowisko.

Projekt obejmuje wykład plenarny w języku angielskim, który zostanie wygłoszony podczas Zjazdu Polskiego Towarzystwa Kognitywistycznego. Prelegentem będzie prof. Kalevi Kull z Katedry Semiotyki Uniwersytetu w Tartu. W swoim wystąpieniu wprowadzi on uczestników w problematykę biosemiotyki, koncentrując się na procesach tworzenia znaczeń na poziomie aktywności biologicznej.