„Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa jest nieszczęśliwa na swój sposób” – pisał Lew Tołstoj. Dla wielu dorosłych ludzi, wychowanych w rodzinach dysfunkcyjnych, dzieciństwo było okresem przetrwania, a nie rozwoju. Ich codzienność często naznaczona jest niepokojem, perfekcjonizmem, trudnościami w relacjach i doświadczaniem wewnętrznego krytyka. Wciąż działają pod wpływem wzorców, które ukształtowały się w relacji z opiekunami.

Czy można uniezależnić się od szkodliwych schematów rodzinnych? Jak „oddzielić się” od rodziny, nie zrywając więzi? Jak budować własne, dojrzalsze życie – bez powtarzania cudzych błędów? Na to pytanie odpowiemy sobie podczas warsztatu, który poświęcony jest mechanizmom psychologicznym, kształtującym się u osób wychowanych w rodzinach dysfunkcyjnych.

To propozycja zarówno dla osób, które rozpoznają u siebie elementy doświadczeń DDA/DDD, jak i dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć wpływ rodzinnych historii na psychikę człowieka. Porozmawiamy o psychologii relacji, dorosłości, lojalności wobec rodziny i sile decyzji o zmianie.

Podczas wystąpienia odpowiemy na nastęujące pytania:

1. Jakie wzorce i mechanizmy wynosimy z dzieciństwa i jak się one przejawiają w dorosłym życiu?
2. Co to znaczy, że „dorosłe dziecko” nadal nosi w sobie wewnętrzne schematy sprzed lat?
3. Dlaczego dorosłym dzieciom z rodzin dysfunkcyjnych trudniej wchodzić w bliskie relacje, ufać innym i sobie?
4. Czym jest „przekraczanie wzorców”?
5. Dorastałem w rodzinie dysfunkcyjnej. Jak sobie poradzić?