Układ dopełniacza stanowi zespół połączonych ze sobą białek, którego główną rolą jest regulacja aktywności układu immunologicznego, szczególnie w obronie przeciwko patogenom. Ponad 30 białek jest zaliczanych do układu dopełniacza, a ich aktywacja zachodzi poprzez jeden z 3 szlaków. Podczas aktywacji tego systemu poszczególne białka współdziałają ze sobą, co w efekcie na zasadzie reakcji łańcuchowej wywołuje aktywację kolejnych białek, prowadząc do powstania kompleksu atakującego błonę komórkową. Regulacja wrodzonych i nabytych procesów odpornościowych jest głównym efektem aktywacji układu dopełniacza. Jednak jego zwiększona aktywność, często w sposób niekontrolowany powoduje uszkodzenie tkanek i narządów. Wyniki badań doświadczalnych i obserwacji pacjentów wskazują na zwiększoną częstość uszkodzenia kłębuszków nerkowych pod postacią mikroangiopatii zakrzepowej w przypadku nieprawidłowej aktywacji układu dopełniacza. Zajęcie nerek ma najczęściej postać zespołu hemolityczno-mocznicowego, schorzenia o charakterze ogólnoustrojowym, a zastosowanie leków hamujących układ dopełniacza stanowi najnowsze osiągnięcie leczenia chorób nerek zależnych od układu dopełniacza. Dodatkowo, blokada układu dopełniacza znalazła zastosowanie w leczeniu innych chorób kłębuszków nerkowych.

Celem prezentacji jest przedstawienie zasad działania układu dopełniacza oraz metod kontroli jego aktywności wykorzystywanych w leczeniu wybranych chorób nerek.