Zgodnie poglądem Horatiusa: „Nil sine magno vita labore dedit mortalibus” – „Natura nic nie daje ludziom bez wielkiego z ich strony trudu”, o zdrowie i jakość życia każdy człowiek powinien samodzielnie dbać i nie narażać się na ich utratę w związku z niewłaściwymi nawykami i zachowaniami zdrowotnymi. Trawestując prawo Parkinsona: „Im więcej środków przeznaczonych jest na leczenie tym więcej pojawia się chorób wymagających leczenia”, w tym schorzeń odtytoniowych wymagających leczenia. W pierwszej połowie XX wieku tytoń z rośliny magicznej, umożliwiającej zachowanie zdrowia powoli zaczął stawać się wrogiem dobrostanu za który uznaje się utrzymanie zdrowia psychicznego i fizycznego.  Pojawiają się nowe przepisy, mające za zadanie „regulację” dotyczącą palenia papierosów w miejscach publicznych, a zatem przepisy wpływających korzystnie na stan zdrowia ludności Pierwsze doniesienia poparte dowodami naukowymi dotyczące szkodliwości palenia to lata czterdzieste i pięćdziesiąte XX wieku. Lata sześćdziesiąte to okres pojawienia się coraz większej  liczby prac o szkodliwości palenia tytoniu. 1975 rok to rok, w którym WHO uznało tytoń za substancję uzależniającą. W połowie XX wieku rozpoczęły się dokładne badania dotyczące wpływu nie tylko papierosów, ale i papierosów elektronicznych na stan zdrowia człowieka. Obecnie palenie papierosów traktowane jest jako jedno z najbardziej „antyzdrowotnych” wpływających na stan zdrowia zachowań człowieka. Uznawane jest obecnie przez WHO za przewlekłą, postępującą, nawracająca i „zakaźną” chorobę, wymagającą intensywnego oraz złożonego postępowania terapeutycznego.