Himalaje to najwyższy łańcuch górski na Ziemi. Położony w południowej Azji, ma ponad 2,5 tys. km długości i około 250 km szerokości. Rozciąga się na od Pakistanu na zachodzie, przez Indie, Chiny (Tybet), Nepal i Bhutan. W Himalajach znajduje się aż 10 z 14 ośmiotysięczników świata, są to, od najwyższego do najniższego szczytu:

1. Mount Everest — 8848 m n.p.m. (Nepal/Chiny),
2. Kanczendzonga — 8598 m n.p.m. (Indie/Nepal),
3. Lhotse — 8501 m n.p.m. (Nepal/Chiny),
4. Makalu — 8481 m n.p.m. (Nepal/Chiny),
5. Dhaulagiri — 8167 m n.p.m. (Nepal),
6. Manaslu — 8156 m n.p.m. (Nepal),
7. Cho Oyu — 8153 m n.p.m. (Nepal/Chiny),
8. Nanga Parbat — 8125 m n.p.m. (Pakistan),
9. Annapurna — 8091 m n.p.m. (Nepal),
10. Shisha Pangma — 8027 m n.p.m. (Chiny)

W publikacji The Himalaya by the Numbers , kompleksowej analizie statystycznej aktywności wspinaczkowej w Himalajach Nepalu, próby zdobywania i zdobywanie szczytów w Himalajach Nepalu podzielono na cztery okresy: 1900-1949 – okres eksploracyjny; 1950-1969 – okres ekspedycyjny (w 1950 roku zdobyty został pierwszy ośmiotysięcznik –  Annapurna I); 1970-1989 – okres przejściowy; 1990-2019 – okres komercyjny.

Obecnie wszystkie ośmiotysięczniki Nepalu są celem agencji obsługujących turystów wysokogórskich, choć w zróżnicowanym zakresie. Niezwykle popularne, bardziej dostępne i tańsze, są także trekkingi do ich stóp i wokół ich masywów.  Większość tras przebiega przez parki narodowe. Co roku, liczba turystów i organizowanych wypraw się zwiększa. Niesie to za sobą skutki środowiskowe, związane głównie z ogromną ilością odpadów wytwarzanych i, niestety, wciąż zalegających w górach. Problemem są także dziesiątki ciał zmarłych himalaistów i turystów wysokogórskich na stokach najwyższych szczytów świata.