Lubelszczyzna należy do jednych z najsłabiej zalesionych regionów w Polsce. Pomimo dużego zróżnicowania krajobrazowego, wskaźnik lesistości tego województwa jest znacznie poniżej średniej krajowej. Jednocześnie Lubelszczyzna zajmuje trzecie miejsce w kraju pod względem powierzchni przeznaczonej pod uprawy rolne – grunty rolne pokrywają ponad 55% całkowitej powierzchni województwa. Tak znaczny udział terenów rolniczych w strukturze użytkowania ziemi sprawia, że naturalne ekosystemy leśne są silnie ograniczone i rozproszone.

W tej sytuacji szczególnego znaczenia nabierają zadrzewienia śródpolne, przydrożne, nadwodne oraz zadrzewienia śródmiejskie, które w dużej mierze przejmują funkcje typowe dla większych kompleksów leśnych. Stanowią one swoiste wyspy bioróżnorodności w zdominowanym przez człowieka krajobrazie rolniczym. Na Lubelszczyźnie zadrzewienia te są często jedynymi ostojami dzikiej przyrody, siedliskami wielu gatunków roślin, ptaków, ssaków i owadów, których obecność świadczy o zdrowiu i równowadze lokalnych ekosystemów.

Zadrzewienia odgrywają również kluczową rolę w ochronie klimatu i łagodzeniu skutków ekstremalnych zjawisk pogodowych. Działają jako naturalne bariery przeciwwiatrowe, ograniczają erozję gleb, poprawiają retencję wodną oraz wpływają korzystnie na mikroklimat, co ma znaczenie nie tylko dla produkcji rolniczej, ale również dla zdrowia i komfortu życia mieszkańców. Ich obecność zwiększa odporność krajobrazu na skutki zmian klimatu i sprzyja zrównoważonemu rozwojowi obszarów wiejskich i miejskich.

Celem niniejszej prezentacji jest zwrócenie uwagi młodzieży szkolnej na istotną rolę, jaką pełnią zadrzewienia w ekosystemach rolniczych oraz miejskich Lubelszczyzny. Edukacja w tym zakresie ma na celu budowanie świadomości ekologicznej oraz kształtowanie postaw prośrodowiskowych, które w przyszłości mogą przyczynić się do lepszego gospodarowania krajobrazem i ochrony zasobów przyrodniczych naszego regionu.