Nadwrażliwość zębiny to krótki ostry ból pojawiający się w odpowiedzi na działanie nieszkodliwych bodźców na odsłoniętą zębinę. Do obnażenia zębiny może prowadzić wiele czynników ogólnych i miejscowych, w tym niewłaściwa dieta, zaburzenia ogólnoustrojowe (refluks żołądkowo-przełykowy, bulimia). Do mechanicznego starcia szkliwa i cementu dochodzi również w wyniku agresywnego szczotkowania, stosowania past do zębów o wysokiej ścieralności (RDA), patologicznych nawyków zwarciowych (zaciskanie, zgrzytanie). Reakcja nadwrażliwości może występować także po obnażeniu cementu i zębiny korzeniowej w następstwie recesji dziąseł. Stan jamy ustnej determinuje wybór metody leczenia nadwrażliwości. Jednak co do zasady, leczenie rozpoczyna się od metod najmniej inwazyjnych. Instruktaż higieny jamy ustnej oraz eliminacja czynników predysponujących do odsłonięcia zębiny są stałymi elementami postępowania klinicznego niezależnie od wybranej metody leczenia.  Zalecane jest stosowanie past do zębów, które zawierają składniki ograniczające lub znoszące wrażliwość zębiny (m.in.: argininę i węglan wapnia, cząsteczki szkła i ceramiki biomimetycznej – amorficzny fosforan wapnia (ACP), amorficzny fosforokrzemian wapniowo-sodowy – CSPS, znany jako NovaMin,  czy nanohydroksyapatyt (nHA). Najpopularniejszym składnikiem aktywnym wykorzystywanym w stomatologii jest fluor (lakiery fluorkowe, pianki, żele). Niezadawalająca skuteczność zastosowanych metod nieinwazyjnych staje się przesłanką do rozważenia inwazyjnych metod: leczenia periodontologicznego (chirurgiczne pokrycia powierzchni korzenia) i/lub zastosowania profesjonalnych materiałów odtwórczych.