W prezentacji będą ukazane, podjęte przez środowisko polskich astrologów dwudziestolecia międzywojennego (m.in.  Franciszek Prengel, Leopold Haluza, Jan Hadyna, Jan Starża-Dzierżbicki), próby unaukowienia astrologii.  Pomysł był taki aby poprzez mimetyzację nauki wykazać, że astrologia jest jedną z nauk przyrodniczych. Omówione zostaną kluczowe inicjatywy tamtego okresu, w tym działalność Polskiego Towarzystwa Astrologicznego, wydawanie specjalistycznych periodyków (np. „Polski Kalendarz Astrologiczny”) oraz próby wykazania fizycznego nośnika oddziaływań astralnych (np. promieniowanie kosmiczne).

        Podjęta w owym czasie próba modernizacji astrologii była jednak głęboko zakorzeniona w dyskursie ezoterycznym i była skazana na niepowodzenie. Można ją współcześnie odczytać jako  unikalną syntezę tradycji ezoterycznej i pozytywistycznego modelu poznania naukowego, która ostatecznie jednak nie zyskała akceptacji oficjalnej nauki akademickiej.