Bulimia zwana inaczej żarłocznością psychiczną, to zaburzenie przyjmowania posiłków polegające na kompulsywnym jedzeniu w krótkim odcinku czasu, po którym następuje zachowanie kompensacyjne polegające na zwracaniu przyjętego pokarmu, bądź narzucenie sobie surowej diety graniczącej z głodówką. Bulimik potrafi pochłonąć nawet 3,400 kalorii w niecałą godzinę. Znane są również przypadki spożycia 20 tys. kalorii w osiem godzin. Ludzie dotknięci bulimią bardzo często zdają sobie sprawę ze swojego problemu i są przestraszeni faktem, że nie potrafią samodzielnie przerwać nawracającego cyklu. Żarłoczność prowadzi w nim do etapu przeczyszczenia, polegającego na prowokowaniu wymiotów bądź wymuszeniu na sobie ścisłej diety, często zagrażającej zdrowiu. Żarłoczność oraz pozbywanie się nadmiaru kalorii najczęściej przebiega w sekrecie przed otoczeniem, przeplatane uczuciem wstydu i ulgi.

Przeciwnie niż w przypadku anoreksji, ludzie dotknięci bulimią potrafią zachować normalną wagę w stosunku do ich wieku. Natomiast analogicznie w stosunku do anoreksji, nieustannie obawiają się oni, że nadmiernie utyją, nisko oceniając walory swojego ciała, co po części tłumaczy, dlaczego czynności bulimiczne odbywają się zazwyczaj w tajemnicy. Cykl kompulsywnego jedzenia i przeczyszczenia odbywa się nawet kilkukrotnie podczas tygodnia i często współegzystuje z problemami psychicznymi takimi jak nadużywanie substancji psychoaktywnych, depresja, nieustanne poczucie niepokoju. Obok nich pojawiają się również objawy fizyczne: awitaminoza, spadek elektrolitów, uszkodzenie szkliwa zębów, nieregularny okres, osłabienie serca i wątroby.

Bulimia to niebezpieczna choroba przewlekła, która w skrajnych przypadkach może prowadzić nawet do śmierci. Charakterystycznym objawem bulimii jest obrzęk ślinianek przyusznych oraz zniszczenie szkliwa nazębnego. Diagnozując bulimię bierze się pod uwagę poniższe kryteria: koncentrowanie się chorej osoby wyłącznie na jedzeniu i silnym pragnieniu zjedzenia czegoś; występowanie epizodów obżarstwa co najmniej dwa razy w tygodniu w ciągu trzech miesięcy; w tym okresie chory spożywa bardzo dużą ilość jedzenia; samoocena pacjenta – uważa on siebie za osobę otyłą; przez cały czas występuje u niego obawa przed przytyciem, która z czasem przekształca się w depresję; unikanie przytycia za pomocą prowokowania wymiotów; głodówek; wywoływania biegunek; stosowania preparatów moczopędnych i zmniejszających apetyt.

Obrazek, który widnieje w opisie niniejszego projektu, jest opracowaniem własnym kierownika tego projektu.