Lęk uważany jest za stan emocjonalny, subiektywnie odbierany jako niezwykle przykre zjawisko. Stanowi on najczęściej występujący objaw psychopatologiczny, przyjmujący rozmaite postaci – takie jak niepokój, złe samopoczucie, panika. Przebiega on z  występowaniem objawów psychicznych (m.in. uczucie zagrożenia, zaburzenia koncentracji), behawioralnych (m.in. niepokój manipulacyjny, niepokój ruchowy), wegetatywno – somatycznych (m.in. wzrost napięcia mięśniowego, zawroty głowy, kołatanie serca), jak również zaburzeń metabolicznych. Towarzyszy mu wzmożona aktywność układu wegetatywnego. Lęk pojawia się w sytuacjach ocenianych i traktowanych jako groźne bądź przykre, należy jednakże zaznaczyć, iż sytuacje te ewentualnie mogą się pojawić lub mają się dopiero pojawić. W ostatnim okresie czasu uważa się, że lęk stomatologiczny wywiera bezpośredni wpływ na stan zdrowia jamy ustnej, a ten z kolei wpływa na jakość życia. W związku z powyższym u każdego pacjenta przed przeprowadzeniem stomatologicznych zabiegów diagnostyczno-terapeutyczno-profilaktycznych powinno przeprowadzić się ocenę poziomu lęku stomatologicznego oraz wdrożyć metody psychologicznych czy też farmakologiczne zapobiegające jego wystąpieniu.