Przez całe wieki, aż do chwili obecnej jedną z dziedzin medycyny kojarzącą się przede wszystkim z występowaniem bólu jest stomatologia. Pacjenci zgłaszający się do lekarza stomatologa pragną uwolnić się od dolegliwości bólowych, uchronić przed utratą uzębienia spowodowaną chorobą próchnicową bądź schorzeniami przyzębia czy też urazami, chcą poprawić swój sposób mówienia, funkcję żucia czy wreszcie wygląd, jednakże konieczność poddania się zabiegom związanym z leczeniem schorzeń twardych i miękkich tkanek jamy ustnej bardzo często wywołuje lęk. Lęk stanowi negatywną emocję uznawaną za zjawisko najbardziej przykre subiektywnie, pojawiające się a priori w sytuacjach, które mogą albo ewentualnie mają się pojawić. Biorąc pod uwagę częstość występowania lęku przed leczeniem stomatologicznym, jak również fakt, iż twierdzenie Williama Oslera „lekarzu nigdy nie lecz przestraszonego” nie traci na aktualności w trakcie wizyty pacjenta w gabinecie stomatologicznym, konieczne nie tylko jest zmniejszenie występującego u pacjenta lęku, eliminacja nieprzyjemnych doznań mogących towarzyszyć zabiegom przeprowadzanym w jamie ustnej, opracowanie planu leczenia dostosowanego do konstrukcji psychologicznej pacjenta, a zatem jego cech osobowości, chęci i dążeń, ale także zdobycie przez lekarza stomatologa zaufania pacjenta.Lęk stanowi najczęściej występujący objaw psychopatologiczny, przyjmujący rozmaite postaci – takie jak niepokój, złe samopoczucie, panika. Przebiega on z  występowaniem objawów psychicznych (m.in. uczuciem zagrożenia czy zaburzeniami koncentracji), behawioralnych (m.in. niepokój manipulacyjny, niepokój ruchowy), wegetatywno – somatycznych (m.in. wzrost napięcia mięśniowego, zawroty głowy, kołatanie serca), jak również zaburzeń metabolicznych. Towarzyszy mu wzmożona aktywność układu wegetatywnego.

W ostatnim okresie czasu uważa się, że lęk stomatologiczny wywiera bezpośredni wpływ na stan zdrowia jamy ustnej, a ten z kolei wpływa na jakość życia. W związku z powyższym u każdego pacjenta przed przeprowadzeniem stomatologicznych zabiegów diagnostyczno – terapeutyczno – profilaktycznych powinno przeprowadzić się ocenę poziomu lęku stomatologicznego oraz wdrożyć metody psychologicznych czy też farmakologiczne zapobiegające jego wystąpieniu. Dokładna i szczegółowa wiedza o lęku stomatologicznym stanowi jeden  z najważniejszych czynników  umożliwiających holistyczne podejście do Pacjenta, określenie spersonalizowanych potrzeb diagnostyczno –terapeutycznych i wdrożenie zindywidualizowanego planu leczenia, zapewniającego nie tylko zdrowie, ale także zapewnienie Mu spełnienia oczekiwań