Lęk separacyjny to stan silnego stresu, który pojawia się u psa w momencie, gdy zostaje on sam lub zostaje oddzielony od swojego opiekuna. Objawy tego zaburzenia bywają bardzo uciążliwe – do najczęstszych należą: długotrwałe wycie, szczekanie, niszczenie przedmiotów, załatwianie się w domu, nadmierne ślinienie się, a nawet próby ucieczki. Takie zachowania są nie tylko nietypowe, ale też niefizjologiczne, co wskazuje na rozwijający się problem behawioralny wymagający natychmiastowej uwagi. Przyczyny lęku separacyjnego mogą być różnorodne. Często wynikają z nadmiernego przywiązania psa do opiekuna, zaniedbania nauki samodzielności w okresie szczenięcym, nagłych zmian w otoczeniu, , czy rozstanie z właścicielem oraz traumatycznych doświadczeń. Leczenie lęku separacyjnego wymaga cierpliwości, empatii i konsekwentnego działania. Kluczowe jest stopniowe przyzwyczajanie psa do krótkich okresów samotności poprzez krótkie, kontrolowane rozłąki i systematyczne ich wydłużanie. Pomocne w takiej sytuacji stają się również „rytuały” wyjścia – spokojne, pozbawione emocji pożegnania i powroty. Należy pozostawić psu zabawki interaktywne, które zajmą jego uwagę podczas naszej nieobecności, a także zapewnić mu odpowiednią ilość aktywności fizycznej i umysłowej. W skrajnych przypadkach lęku separacyjnego wprowadza się wspomagającą farmakoterapię, która ma działanie wspomagające dla terapii behawioralnej. Rozpoznanie i leczenie lęku behawioralnego ma kluczowe znaczenie dla dobrostanu zwierzęcia, jego samopoczucia, psychiki oraz zdrowej relacji z opiekunem. Wczesna interwencja pozwala uniknąć pogłębiania się problemu i znacznie poprawia jakość życia zarówno psa, jak i jego właściciela.