Jak twierdzi Owen (Chorzy u władzy, 2009, str. 15) dyskusje publiczne na temat chorób przywódców politycznych nie nastręczają trudności, gdy mówimy o stanie fizycznym, natomiast problemem pozostaje opis ich zdrowia psychicznego. Stosowane powszechnie terminy obłęd, szaleństwo, buta, megalomania nie są diagnozami w psychiatrii czy psychologii. Jak wskazuje neuropsychologia, z powodu nałożenia się wielochorobowości, uzależnień, pogorszenia sprawności poznawczej, wrażliwość na potrzeby innych obniża się wraz z wiekiem. Konstelacja rozwoju objawów chorobowych i procesu starzenia się może prowadzić ujawnienia się cech zachowań agresywnych, przemocy, myśli paranoicznych, wreszcie – prześladowań innych ludzi. Neuropsychologia wiąże takie zachowania ze zmianami struktury i funkcji mózgu. Dostępne źródła archiwalne, opracowania naukowe z medycyny i neuropsychologii w coraz większym stopniu pozwalają wyjaśnić, dlaczego znane z historii postaci – przywódcy państw stawali się okrutni. Z tej perspektywy przyjrzymy się zdrowiu kilku przywódców politycznych (do lat 80-tych XX wieku).