Pytania badawcze:

1. Jakie konsekwencje niesie zastosowanie technologii sztucznej inteligencji w procesach komunikacyjnych w kontekście współczesnej inżynierii życia?

2. Jakie zmiany zachodzą w postrzeganiu ról nadawczych i odbiorczych w erze algorytmów i systemów AI, a tym samym – jak redefiniowane są relacje człowiek–maszyna?

Cel wykładu:

Celem wykładu jest analiza przekształceń ról nadawcy i odbiorcy w kolejnych generacjach mediów, uwarunkowanych rozwojem technologii komunikacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem sztucznej inteligencji jako narzędzia inżynierii życia. Refleksja prowadzona będzie w odniesieniu do czterech wymiarów antropocentryzmu – poznawczego, ontologicznego, aksjologicznego i metodologicznego – oraz ich przeobrażeń pod wpływem technologicznej redefinicji komunikacji.

Hipotezy badawcze:

• H1: Zastosowanie technologii sztucznej inteligencji w komunikacji prowadzi do istotnych zmian we wszystkich czterech wymiarach antropocentryzmu (poznawczym, ontologicznym, aksjologicznym i metodologicznym), zgodnie z ujęciem Ewy Bińczyk. Zmiany te determinują nowe sposoby funkcjonowania ról nadawczych i odbiorczych, charakterystycznych dla epoki inżynierii życia.

• H2: Projektowanie społecznej AI sprzyja postrzeganiu humanoidów nie tylko jako narzędzi, lecz jako partnerów komunikacyjnych, co skutkuje przesunięciem roli człowieka w modelu komunikacji – od dominującego nadawcy ku jednemu z uczestników dialogu, redefiniując tym samym podstawy relacji człowiek–technologia.