Kluczowym wyzwaniem nie jest  samo występowanie sporów, lecz sposób ich regulacji, tak aby system – rodzina, organizacja czy wspólnota – mógł bezpiecznie wrócić do stabilnego stanu. Wykład przedstawi mediację jako interdyscyplinarną dziedzinę, w której narzędzia komunikacji, elementy psychologii poznawczej i procedury prawne łączą się w precyzyjny proces przypominający inżynierię systemów.

Kryzys, który obserwujemy w funkcjonowaniu współczesnego sądowego wymiaru sprawiedliwości ma różnorodne podłoże: organizacyjne, polityczne, strukturalne. Główne zarzuty wysuwane pod jego adresem dotyczą m.in.: nadmiernej formalizacji procedury, przewlekłości postępowania, wysokich kosztów procesu oraz orientacji retrospektywnej rozstrzygania sporów. Wskazane problemy nie tylko wpływają negatywnie na społeczny wizerunek sądów, ale mogą również prowadzić do realnego ograniczenia realizacji podstawowego prawa każdego człowieka – prawa do sądu.

Mediacja jako forma rozwiązywania sporów jest instytucją, która może stanowić pomoc w zapobieganiu pogłębiania się owego kryzysu. Dzięki zasadom na których się opiera (m.in.:dobrowolności, poufności, orientacji prospektywnej, czasu trwania oraz niskich kosztów) oraz pełnionym w stosunku do procesu sądowego funkcjom (uzupełniającej, adaptacyjnej) – zwiększa efektywność oraz angażuje społeczeństwo w funkcjonowanie mechanizmu opanowywania sporów. Funkcje mediacji nabierają szczególnego znaczenia w obliczu jej popularyzacji oraz rokrocznego wzrostu liczby sporów zawisłych przed sądem.

Wykorzystanie mediacji jako jednej z propozycji zapobiegania pogłębianiu kryzysu w sądowym wymiarze sprawiedliwości wymaga wprowadzenia kompleksowych i spójnych rozwiązań legislacyjnych regulacji prawnej mediacji, w tym w szczególności w zakresie statusu mediatora. Uczestnicy wykładu dowiedzą się, jak świadomie konstruować środowiska relacyjne odporne na zakłócenia, oraz poznają kryteria oceny, kiedy mediacja przewyższa efektywnością postępowanie sądowe czy arbitraż.