Depresja jest obecnie jednym z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych na świecie. Dotyczy całego społeczeństwa niezależnie od wieku, prowadzonego trybu życia czy statusu społecznego.

Może ona stanowić odrębną jednostkę chorobową, jednak coraz częściej obserwuje się występowanie objawów depresyjnych u pacjentów cierpiących na choroby somatyczne. Depresja często towarzyszy pacjentom leczonym na cukrzycę, choroby tarczycy, chorobę niedokrwienną serca, choroby neurologiczne czy przewlekłe zespoły bólowe.

Obecność choroby przewlekłej stanowi istotny czynnik ryzyka zachorowania na depresję. Stwierdzono, że ponad 40% chorych hospitalizowanych wykazuje objawy depresyjne.

Ponadto wykazano, że występowanie objawów depresyjnych wiąże się również z wysokim ryzykiem zapadalności na choroby układu krążenia, choroby metaboliczne, neurologiczne czy zaburzenia immunologiczne.

Zatem zaburzenia depresyjne oraz schorzenia somatyczne pozostają ze sobą we wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniu. Ich współwystępowanie może przyczynić się w znaczący sposób do opóźnionego rozpoznania i negatywnego  przebiegu obydwu tych chorób.

Ze względu na zagrożenie jakie niesie za sobą brak wczesnego rozpoznania i włączenia skutecznej terapii stanowi to bardzo ważny jednostkowo oraz społecznie problem medyczny.

Należy podkreślić, że niezwykle ważną rolę odgrywa wczesne rozpoznanie rozwijającego się zaburzenia, włączenie skutecznej profilaktyki i leczenia, chroniącego pacjenta przed niebezpiecznymi następstwami pogłębiającej się choroby. Istotną rolę odgrywa również  w tym procesie podniesienie poziomu świadomości społeczeństwa na temat złożoności tego problemu.