Padaczka (epilepsja) jest wieloetiologicznym zespołem chorobowym, charakteryzującym się występowaniem powtarzających się zaburzeń czynności mózgu tj. napadów padaczkowych. Jest schorzeniem przewlekłym i jednocześnie ostrym – napady występują nagle i niespodziewanie. Padaczka jest schorzeniem, o którym wzmiankują najwcześniejsze zapisy medyczne. O padaczce wspomina się w egipskich papirusach, w babilońskim kodeksie Hammurabiego z 2080 r. p.n.e., w chrześcijańskiej Biblii, żydowskim Talmudzie, w dziełach Hipokratesa, Celsusa czy Avicenny. Padaczka, jako choroba tajemnicza, traktowana była jako kara za grzechy lub nawiedzenie człowieka przez złego ducha. W powstaniu choroby mieli odgrywać rolę bogowie i duchy, stąd nazwa padaczki „morbus sacer”, tłumaczone jako  „choroba święta” lub „choroba przeklęta”. Pierwsze krytyczne spojrzenie na przyczyny powstawania padaczki pochodziło od Hipokratesa.

Padaczka jest szczególnym schorzeniem wymagającym od pacjenta niezwykłej dyscypliny prowadzonego trybu życia, a ponadto schorzeniem ciągle jeszcze niesłusznie traktowanym przez pacjentów i ich rodziny jako wstydliwe. Sprzyja to izolacji chorych, utrudnia właściwe leczenie i rehabilitację. Coraz więcej informacji na temat choroby i jej leczenia w różnych publikacjach i środkach przekazu ma na celu uświadomienie społeczeństwu, że padaczki nie należy się wstydzić – padaczkę należy leczyć.

W naszej prezentacji chcemy przedstawić najnowsze informacje na temat patomechanizmu choroby, nowoczesnych metod diagnostyki i leczenia, zarówno zachowawczego jak i operacyjnego, oraz przedstawić różne kliniczne postacie napadów padaczkowych. Jednocześnie chcielibyśmy powiedzieć o tym jak można i należy funkcjonować w społeczeństwie chorując na padaczkę.