Bulimia psychiczna (łac. bulimia nervosa) jest obok anoreksji jednym z najbardziej popularnych zaburzeń odżywiania. Jej nazwa pochodzi od określenia „bulimis”, którego pierwszy raz użył Galen w II wieku dla określenia choroby charakteryzującej się dużym, wręcz „wilczym głodem”. Początkowo klasyfikowano je w powiązaniu z jadłowstrętem psychicznym, a obecnie jest już samodzielnym zespołem klinicznym. Bulimia charakteryzuje się napadami objadania się, a następnie przeczyszczaniem organizmu. Napad bulimii może wystąpić pod wpływem różnych zmiennych. Zazwyczaj poprzedza go napięcie, którego przyczyn chorzy czasami nie potrafią podać. Objadanie się – zaczynają jeść łapczywie, najczęściej jedzenie uważane za niezdrowe. W miarę upływu czasu tempo spożywania pokarmów spada. Osoby chore na opisywane zaburzenie są w stanie podczas takiego napadu zjeść bardzo duże ilości pokarmu i zwykle tracą kontrolę nad swoim zachowaniem. Po zakończonym napadzie wspomniana utrata kontroli powoduje poczucie winy. Chory jednak czuje się lepiej w związku ze spadkiem napięcia. Wymioty  – Jeszcze podczas samego napadu lub po nim zwykle następuje prowokowanie wymiotów (typ „przeczyszczający” bulimii). Czasami spotyka się również takie zachowania, jak stosowanie intensywnej diety pomiędzy epizodami objadania się czy zażywanie leków przeczyszczających. Głodówka i wysiłek fizyczny – niektórzy nie wywołują jednak regularnych wymiotów, a stosują jedynie wysiłek fizyczny lub post i głodówki (typ  nieprzeczyszczający”).  Należy zaznaczyć, że bulimia może być długo niezauważona przez otoczenie, ponieważ chorzy objadają się i wymiotują w samotności, nie izolują się społecznie.

W przypadku bulimii psychicznej mogą wystąpić liczne powikłania choroby. Skutki bulimii to na przykład, w przypadku wywoływania wymiotów: zapalne obrzęki ślinianek przyusznych, zapalne powiększenie trzustki nadżerki w przełyku i żołądku oraz tylnej ściany gardła, chrypka, choroby dziąseł, próchnica. Jeśli chory stosuje środki przeczyszczające i odwadniające, zwykle cierpi z powodu biegunek bądź dużych spadków masy ciała z objawami odwodnienia. W leczeniu stosuje się zarówno psychoterapię jak i farmakoterapię. W z pacjentem stosuje się  psychoterapię poznawczo-behawioralną, bardzo ważna jest motywacja i wytrwałość samego pacjenta. Podczas leczenia uczy się on panować nad emocjami, akceptować siebie oraz stosować właściwe zwyczaje żywieniowe. Stosuje się również terapię rodzinną, podczas której otoczenie osoby chorej na bulimię m.in. uczy się, jak ją wspierać w procesie leczenia, oraz jak postępować, aby chory czuł się dobrze w środowisku domowym. Farmakoterapia z kolei polega m.in. na przyjmowaniu leków przeciwdepresyjnych.