Jadłowstręt psychiczny, czyli anoreksja jest zaburzeniem odżywiania charakteryzującym się nienormalnie niską masą ciała, intensywnym lękiem przed przybraniem na wadze i zaburzonym postrzeganiem własnego wyglądu. Ogólnie, anoreksja polega na tym, że osoba chora odczuwa silny lęk przed przytyciem i konsekwentnie zmierza do osiągnięcia jak najniższej masy ciała. Zazwyczaj, stwierdza się niedożywienie różnego stopnia z wtórnymi zmianami hormonalnymi i metabolicznymi oraz zaburzeniami funkcjonowania organizmu. Anoreksja uznawana jest za chorobę o podłożu psychicznym. Dość często błędnie uważa się, że anoreksja łączy się z brakiem apetytu, prawda jest jednak taka jest jednak, że osoba chora odczuwa głód, ale odmawia jedzenia z obawy przed zwiększeniem wagi. Osoba chorująca na anoreksje ma zaburzone wyobrażenie własnego ciała. Ciągle żyje w przekonaniu, że ma nadwagę bądź jest otyła. Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10 przedstawia następujące kryteria diagnostyczne anoreksji: utrata masy ciała, prowadząca do wagi ciała co najmniej 15 procent poniżej prawidłowej lub oczekiwanej dla danego wieku i wzrostu chorego; stosunek masy ciała jest narzucony przez samego chorego poprzez unikanie tuczącego pożywienia, a ponadto przez prowokowanie wymiotów, stosowanie środków przeczyszczających, wyczerpujące ćwiczenia fizyczne, stosowanie leków tłumiących łaknienie lub środków moczopędnych; postrzeganie siebie, jako osoby otyłej oraz strach przed przytyciem, co prowadzi do narzucania sobie niskiego progu masy; obawa przed otyłością występuje w formie natrętnej myśli nadwartościowej; zaburzenia endokrynne, przejawiające się u kobiet, zanikiem menstruacji, a u mężczyzn utratą zainteresowań seksualnych i potencji. Stwierdza się również podniesienie poziomu hormonu wzrostu oraz zmiany metabolizmu hormonu tarczycy i zaburzenia wydzielania insuliny. Wyróżnia się również kryteria anoreksji psychicznej według DSM-5; 1. odmowa utrzymywania masy ciała na poziomie minimalnej masy prawidłowej dla wieku i wzrostu; 2. nasilona obawa przed przyrostem masy ciała i przytyciem, nawet w przypadku niedostatecznej masy ciała; 3. wpływ nieprawidłowego postrzeganie własnej sylwetki na samoocenę oraz aktualną masę ciała; 4. u kobiet po rozpoczęciu miesiączkowania, może wystąpić jej zanik, przez okres, co najmniej trzech kolejnych cyklów miesięcznych, (jeśli miesiączka występuje tylko w następstwie stosowania hormonów np. estrogenów, kobieta uważana jest za niemiesiączkującą).

Obrazek, który widnieje w opisie niniejszego projektu, jest opracowaniem własnym kierownika tego projektu.