Mianem kardiomiopatii określa się chorobę mięśnia sercowego o różnej etiologii prowadzącą do dysfunkcji tego narządu. Ze względu na przyczynę powstania kardiomiopatie dzielimy na: kardiomiopatie pierwotne – kiedy etiologia nie została do końca określona, np. idiopatyczna kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna oraz kardiomiopatie wtórne – powstałe na skutek m.in. działania czynników zakaźnych, toksyn, chorób metabolicznych np. niedoczynności tarczycy, niedoborów składników pokarmowych, bądź stosowania leków m.in. doksorubicyny. Ze względu na typ morfologiczny kardiomiopatii występujących u zwierząt wyróżnia się: Kardiomiopatię rozstrzeniową (DCM) –kardiomiopatia ta charakteryzuje się zwłóknieniem kardiomiocytów, hipokinezą miocardium oraz ścieńczeniem jego ścian, co w konsekwencji prowadzi do postępującej rozstrzeni jam serca oraz przyrostu odśrodkowego. Kardiomiopatia rozstrzeniowa może dotyczyć zarówno lewej jaki i prawej strony serca. Kardiomiopatię przerostową (HCM) – ten typ kardiomiopatii charakteryzuje się pogrubieniem miocardium. Zmiany w sercu powstałe na skutek HCM mogą być łagodne, umiarkowane albo ciężkie, a także symetryczne bądź niesymetryczne. Ciężki przerost dośrodkowy serca powoduje zwiększenie sztywności jam, co w konsekwencji prowadzi do zwiększenia rozkurczowego ciśnienia wewnątrzkomorowego oraz powiększenia lewego przedsionka, a finalnie do wystąpienia zastoinowej niewydolności serca. HCM rzadko występuje u psów. Kardiomiopatię restrykcyjną (RCM) – kardiomiopatia restrykcyjna to choroba mięśnia sercowego, która charakteryzuje się zwiększoną sztywnością miocardium, co w konsekwencji prowadzi do ograniczenia napełniania jam serca w fazie rozkurczu. Zmiany patologiczne najczęściej dotykają lewej komory.

Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) najczęściej dotyczy dużych i olbrzymich ras psów, m.in. wilczarzy irlandzkich, dogów niemieckich, dobermanów. Przebieg kardiomiopatii rozstrzeniowej może różnić się u poszczególnych ras psów następująco: Doberman. Ten typ kardiomiopatii rozwija się u ok. 50% dobermanów samców oraz 33% samic. Bardzo często pierwszym objawem DCM u tej rasy jest nagła śmierć sercowa, stąd jest to najbardziej niebezpieczny typ kardiomiopatii występującej u psów. Wilczarz irlandzki. Kardiomiopatia rozstrzeniowa u tej rasy charakteryzuje się łagodnym przebiegiem. DCM rozwija się u ok. 25% przedstawicieli tej rasy. Cocker spaniel. Udokumentowano, iż u tej rasy psów kardiomiopatia rozstrzeniowa może rozwijać się na skutek niedoboru tauryny. Bokser. Kardiomiopatia u bokserów cechuje się występowaniem specyficznej patofizjologii oraz objawów klinicznych, w związku z tym  najbardziej adekwatna nazwa opisująca jej występowanie to arytmogenna kardiomiopatia prawej komory (ARVC). Jest to kardiomiopatia, która objawy choroby daje najpóźniej. U psów rasy bokser spotyka się oprócz duszności, nietolerancji wysiłkowej, również omdlenia. Rozwój DCM jako choroby wieloczynnikowej uzależniony jest m.in. od licznych mutacji genetycznych, sposobu żywienia, statusu immunologicznego, zaburzeń metabolicznych, wpływu toksyn i niektórych leków oraz czynników zakaźnych. Podczas wykładu zostaną omówione najczęściej występujące typy kardiomiopatii u psów i kotów. Ich właściciele powinni być świadomi predyspozycji rasowych i regularnie badać swoje zwierzęta, by wcześnie wykryć potencjalne problemy i wdrożyć odpowiednie leczenie.