Narcyzm kojarzy się z osobami, które mają zawyżone poczucie własnej wartości i są skupione głównie na sobie. Takie cechy faktycznie przejawia osoba o osobowości narcystycznej, ale w rzeczywistości jej wnętrze charakteryzuje krucha samoocena. Podobnie dzieje się ze skupieniem uwagi na sobie. Mogłoby się wydawać, że osoby o cechach narcystycznych skupiają uwagę tylko na sobie. W rzeczywistości bardzo zależy im na opinii innych. Człowiek narcystyczny łamie reguły wzajemności społecznej – domaga się uznania, ale jednakowo nie potrafi docenić innych – zamiast tego rywalizuje, wywyższa się oraz może dążyć do unicestwienia każdego, kto stanie na jego „terytorium”. Odznacza się czarującym wdziękiem, arogancją, dewaluacyjnymi komentarzami, uwagami, nietaktownymi zachowaniami – roszczeniowość, przejmowanie inicjatywy. Osądza otoczenie, ale jest to zachowanie automatyczne, które ma dawać siłę tej osobie i bawić towarzystwo. Pacjent z rysem osobowości narcystycznej zgłasza się na terapię, ponieważ osoby będące z nim w relacji (bliskich stosunkach) stawiają ultimatum. Zdarza się również, że traci dostęp do cennych zasobów albo staje w obliczu jakiegoś upokorzenia – utraty statusu pracy (np. poprzez zwolnienie). Sposobem leczenia narcystycznego zaburzenia osobowości jest psychoterapia. Pacjent narcystyczny rzadko przychodzi do gabinetu z własnej woli. Częściej zdarza się to z kilku powodów – pojawiają się problemy w relacji i ultimatum, które zostało postawione przez partnera, wystąpiła utrata ważnych zasobów, np. pracy, pojawiają się objawy lękowe bądź inne, które mogą utrudnić funkcjonowanie w relacji czy w pracy, co mogłoby doprowadzić do utraty zasobów. W ostatnim przypadku osoby narcystyczne chcą otrzymać pomoc w kontekście danego objawu, np. powtarzających się ataków paniki.

W przekonaniu narcyza psychoterapia zagraża poczuciu własnej wyjątkowości, ponieważ odkrywa kruche wnętrze i przekonanie o byciu „niewystarczająco dobrym”. Stąd też podczas terapii osoba narcystyczna będzie dewaluować terapeutę lub zachowywać się w sposób dygresyjny i umiejętnie odwracać uwagę od tematów, które są dla niej wrażliwe. Może zdarzyć się, że osoba taka często będzie zmieniać terapeutę lub też szybko rezygnować z podjętych prób psychoterapii.