Wzajemne relacje między religią a racjonalnym wyjaśnianiem świata mają długą i nierzadko skomplikowaną historię. Pokazuje ona jednak, że możliwa jest ich harmonijna współpraca, mająca ogromne znaczenie dla człowieka poszukującego swojego miejsca w świecie oraz prawdy o sobie samym i środowisku, w którym żyje. Programowo próbę syntetycznego połączenia religii chrześcijańskiej z filozoficznym namysłem nad światem podejmowała neoscholastyka, będąca spadkobierczynią i kontynuatorką średniowiecznej filozofii scholastycznej. Powstawała ona w warunkach, w których rozdźwięk między religią a obrazem świata i człowieka jaki kreśliło czysto racjonalne poznanie zdawał się osiągać apogeum. Ambitne przedsięwzięcie jakim było uzgadnianie dwu tak istotnych dla człowieka dziedzin: nadprzyrodzonej religii i osiągniętego naturalnym rozumem poznania wpisuje się w motto tegorocznego festiwalu nauki – inżynieria życia. Wielkim entuzjastą uprawiania filozofii otwartej na wiarę religijną był ks. Idzi Radziszewski – założyciel Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Stworzona przezeń Uczelnia, zgodnie z jego projektem miała prowadzić badania naukowe w harmonii między wiarą a rozumem. Prześledzenie idei stojących u początków KUL jest nie tylko okazją do podróży w przeszłość, ale także przyczynkiem do odpowiedzi na powracające pytanie o charakter relacji między religią a rozumem.